Χαιρετισμός ΓΓ ΠΣΟ Πάμπη Κυρίτση στη διεθνή συνάντηση

Πρώτα από όλα θέλω να ευχαριστήσω την ΠΕΟ και την συναδέλφισσα Σωτηρούλα προσωπικά για την δυνατότητα που μας δίνεται σήμερα στο περιθώριο του 29ου Συνεδρίου της ΠΕΟ να έχουμε αυτή την συνάντηση και να ανταλλάξουμε απόψεις, εκτιμήσεις και εμπειρίες γύρω από την κατάσταση στο κόσμο σήμερα και τις προτεραιότητες και τα καθήκοντα του Συνδικαλιστικού κινήματος.

Για να μπορέσουμε να προσδιορίσουμε τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές πραγματικότητες στο σημερινό κόσμο πιστεύω ότι είναι χρήσιμη μια σύντομη αναδρομή στις εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών .

Αυτές οι πραγματικότητες έχουν δραματικά διαφοροποιηθεί τις τελευταίες δεκαετίες μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του σοσιαλιστικού στρατοπέδου στην Ευρώπη.

Οι ανατροπές αυτές άλλαξαν αρνητικά τους παγκόσμιους συσχετισμούς με αποτέλεσμα οι κυρίαρχοι κύκλοι του καπιταλισμού να γίνουν ακόμα πιο ωμοί και επιθετικοί, υιοθετώντας μια ρεβανσιστική και πιο σκληρά αντιλαϊκή πορεία καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Η μονοπώληση της παγκόσμιας κυριαρχίας από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ σήμερα είναι ολοφάνερο ότι δεν μας έφερε πιο μακριά από την πυρηνική καταστροφή αφού οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, οι επεμβάσεις, οι κυρώσεις και οι αποκλεισμοί συνεχίζονται και εντείνονται.
Η στροφή προς μια οικονομία που τρέφεται από τον πόλεμο, σήμερα αποτελεί προτεραιότητα για τους κυρίαρχους κύκλους του καπιταλισμού, αφού εξασφαλίζει κερδοφορία για τα πολυεθνικά μονοπώλια και επέκταση της γεωπολιτικής δύναμης των ανεπτυγμένων ιμπεριαλιστικών κρατών.

Οι φοβέρες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες στον πλανήτη όχι μόνο δεν έχουν σμικρυνθεί αλλά γιγαντώνονται, η πείνα παραμένει αιτία θανάτου για εκατομμύρια ανθρώπους, ολόκληροι πληθυσμοί υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τις χώρες τους είτε ως πρόσφυγες είτε ως μετανάστες.

Οι Διεθνής οργανισμοί και οι μηχανισμοί συλλογικής ασφάλειας χειραγωγούνται και το διεθνές δίκαιο ολοένα και περισσότερο αντικαθίσταται από το δίκαιο του ισχυρού.

Ο φασισμός βρίσκει πλέον ξανά ευνοϊκές πολιτικές, ιδεολογικές και κοινωνικές συνθήκες και σηκώνει κεφάλι απειλώντας ωμά τις λαϊκές δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις.

Η προσωρινή, επισφαλής και ανασφάλιστη εργασία επεκτείνεται, και σε συνδυασμό με αντιλαϊκά και αντεργατικά νομοθετικά μέτρα, έχει υπονομευτεί σημαντικά η εργασία με δικαιώματα, που ρυθμίζεται από συλλογικές συμβάσεις.

Η ασφάλεια και η υγεία στην εργασία αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητα κόστη που μειώνουν τα κέρδη.

Οι κοινωνικές κατακτήσεις που κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες τις πρώτες δεκαετίες μετά την ήττα του Χιτλεροφασισμού και το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, συρρικνώνονται βίαια με τις ιδιωτικοποιήσεις των οργανισμών δημόσιας ωφέλειας, της κοινωνικής ασφάλισης και των συστημάτων δημόσιας υγείας.

Το ενθαρρυντικό και ελπιδοφόρο στοιχείο στην καταθλιπτική εικόνα του σημερινού κόσμου είναι το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι δεν δέχονται παθητικά αυτή τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική, αντιλαϊκή και αντεργατική επίθεση. Με την καθοδήγηση των ταξικών συνδικάτων, εκατομμύρια εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο επιλέγουν τον δρόμο του αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Με μαχητικές κινητοποιήσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη, απαιτούν εργασία με δικαιώματα που να εξασφαλίζουν την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους.
Τα ταξικά συνδικάτα, μέλη ή φίλοι της WFTU, έχουν ηγηθεί και υποστηρίξει τέτοιους μεγάλους μαζικούς και μαχητικούς αγώνες που μας έχουν κάνει όλους περήφανους.

Καθώς η αντίσταση των εργαζομένων ενισχύεται και οι αγώνες γίνονται πιο μαζικοί και μαχητικοί, ενισχύονται και τα φαινόμενα του αυταρχισμού και της καταστολής. Πολλαπλασιάζονται οι αστυνομικές διώξεις συνδικαλιστών ηγετών και εντείνονται οι επιθέσεις κατά των συνδικαλιστικών ελευθεριών, ιδίως του δικαιώματος στην απεργία. Εργοδότες και κυβερνήσεις επιχειρούν να χειραγωγήσουν τους εργατικούς αγώνες, στοιχηματίζοντας και στον ρόλο κίτρινων συνδικάτων και παραδομένων συνδικαλιστών ηγετών.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Τα τελευταία χρόνια παρά την ένταση της ιμπεριαλιστικής προσπάθειας επιβολής παγκόσμιας οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, μέσα από τον ανταγωνισμό και τις αντιθέσεις διαμορφώνεται ένα νέο πολύ πολικό σκηνικό που αμφισβητεί ανοικτά και δυναμικά την μονοκρατορία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.

Η δημιουργία των BRICS και η γρήγορη διεύρυνση τους αλλά και οι στόχοι και οι προσανατολισμοί αυτής της συμμαχίας, θέτουν τις παραμέτρους της Παγκοσμιοποίησης κάτω από μια διαφορετική οικονομική και γεωπολιτική προοπτική.

Εμείς βέβαια δεν να έχουμε ψευδαισθήσεις. Η τάση που οδηγεί σε πολυπολικό κόσμο δεν έχει ως αφετηρία τις προτεραιότητες, τις προσδοκίες και τα ταξικά συμφέροντα του εργατικού κινήματος. Είναι τα διαφορετικά γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα που είναι η βασική αφετηρία.

Βέβαια η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει ότι οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να επιβάλουν πορεία που να συνάδει με τα λαϊκά συμφέροντα.

Γι’ αυτό είναι αναγκαίο να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε σκληρά για τη μαζικοποίηση και την ενίσχυση της οργανωτικής κατάστασης των συνδικάτων και ταυτόχρονα να παλεύουμε για να έχουν σταθερό ταξικό και μαχητικό προσανατολισμό, ώστε να είναι σε θέση να οριοθετούν το ρόλο τους στις εξελίξεις επιμένοντας στην αρχή ότι η εργατική τάξη είναι τάξη για τον εαυτό της και όχι για να υπηρετεί τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες άλλων στο όνομα του όποιου ψεύτικου πατριωτισμού η του υποτιθέμενου υπερταξικού «κοινού καλού».

Ας μην ξεχνούμε ότι στο όνομα της «βελτίωσης» και το εξανθρωπισμού του καπιταλισμού έχει κτιστεί ιστορικά η γραμμή του συμβιβασμού και της παράδοσης μέσα στο εργατικό κίνημα. Γραμμή που οδηγά στον παροπλισμό του και εκτρέφει την γραφειοκρατικοποίηση των συνδικάτων, τον καριερισμό, ακόμα και τη διαφθορά.

Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνο να αναλύουμε και να περιγράφουμε τον κόσμο. Κυρίως εκεί που πρέπει να εστιάζουμε είναι πως να τον αλλάξουμε.

Για το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα οι αγώνες των εργαζομένων δεν μπορεί να είναι μόνο αγώνες για την βελτίωση των όρων και των συνθηκών εργασίας.

Πρέπει να περιλαμβάνουν όλες τις παραμέτρους που επηρεάζουν την ζωή των εργαζομένων, με αιτήματα και διεκδικήσεις που εκφράζουν τα δικά τους ταξικά συμφέροντα άλλα και τα συμφέροντα όλων των λαϊκών στρωμάτων που είναι ασφαλώς κοινά.

Δεν μπορεί να μην υπερασπιζόμαστε την ειρήνη. Ο αγώνας όμως για την ειρήνη, σημαίνει πρώτα απ’ όλα αγώνα για τη διάλυση του ΝΑΤΟ και όλων των στρατιωτικών συνασπισμών, αγώνα για την υπεράσπιση του δικαιώματος κάθε λαού να επιλέγει τον δρόμο της οικονομικής και κοινωνικής του ανάπτυξης χωρίς παρεμβάσεις, κυρώσεις, αποκλεισμούς και οικονομικούς πολέμους.

Δεν μπορεί να μην στήνουμε μέτωπο με τον φασισμό, να μην πολεμάμε τον ρατσισμό και την ξενοφοβία που υπεισέρχεται ύπουλα ανάμεσα στον ίδιους τους εργαζόμενους και υποσκάπτει την αλληλεγγύη και την συνοχή του και αποπροσανατολίζει την συνείδηση τους.

Δεν μπορεί να μην συμμετέχουμε στις μάχες για τα κοινωνικά δικαιώματα, για την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, το περιβάλλον, την δημιουργική απασχόληση και το δικαίωμα στην πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη. Για τα δικαιώματα των εργαζομένων γυναικών, της νεολαίας, των μεταναστών.

Για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Η οργάνωση, η συσπείρωση και ο ταξικός προσανατολισμός είναι η πηγή της δύναμη του συνδικαλιστικού κινήματος. Τα όπλα του είναι η αλληλεγγύη και ο διεθνισμός.

Εκεί είναι που εστιάζουν και οι άξονες στους οποίους η Διεθνής μας, η ΠΣΟ, στηρίζει την δράση της. Στον συντονισμό της δράσης και των αγώνων, στην έκφραση αλληλεγγύης και διεθνισμού, στην διάδοση της πληροφόρησης, στην μόρφωση και εκπαίδευση των συνδικαλιστών, στην παρέμβαση μέσα στους διεθνείς οργανισμούς και ιδιαίτερα το ILO για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Σεβόμενος τους περιορισμούς του χρόνου και ολοκληρώνοντας εδώ την παρέμβαση μου, ξανά ευχαριστώ για την δυνατότητα να βρεθούμε σε αυτή την συνάντηση και να ανταλλάξουμε απόψεις και εκτιμήσεις και εύχομαι στην ΠΕΟ καλό συνέδριο και καλούς αγώνες.